اگر رفتم ...
اگر رفتم برایم لحظه ای آرام بنشینید
در آن آرامش از سودای دردم
خلوتی آهسته بردارید
اگر رفتم،
مبادا؛
به سوگ اندر شوید در ناله ای موهوم
مبادا در نبودم شعرها گویید
که این، آن بود و آن این بود
ز من آنگونه بودم ، بازگوییدم
ز من آنگونه هستم
ز من آنگونه خواهم بود
من از هر آنچه هستم !
لیک من اینگونه هستم
نه آن دشمن پرستم
نه این دشمن خرابم
نه آن رسوای خوشنام
نه این کژدار گمنام
من از هر آنچه هستم!
لیک من اینگونه هستم.
اگر رفتم ... بدان ای یاور ... ای آغاز
تو هم، چون من برای لحظه ای آرام خواهی رفت
تو هم هر آنچه هستی
لیک تو اینگونه هستی؟
اگر رفتم ...بدان ای یاور ...ای پایان
مر ا اینگونه بودن بود ؛
مرا فریاد از لالای گرم آن کبوتر بود
مرا دردی ز آمال تمام رازهای سر به مهر از خانه ای نگشوده در بود
پس از مرگم نمی خواهم بسازد از گلویم سوتکی ــ آن کودک گستاخ ــ
که کژدار است اگر آن سوتک سرگشته از درد گلویم را
به دستانش کند جاری ز آهنگ فریب توتیایی
بسازد خستگان را سخت در خاموشی ِ پنهان
ز چشم آن نگهبان ، آن دعا بر زیر لب جاری .
اگر رفتم ...بدان ای سوتک گستاخ
ز فریادم کنی فریاد مرا انگونه بودم ...
من از هر انچه هستم
لیک من اینگونه هستم !
مرا اینگونه بودن بود !
لیک من اینگونه بودم
لیک تو اینگونه هستی
اگر رفتم ...
شهریور 86
صدایت می کنم
از زخمی ترین لحظه هایم
از نوازش انگشتان ِ مخملی
در شهوانی ترین خطوط ِ برجسته ی پنهانی
صدایت می کنم
بر بالاپوش ِ التیام ِ دردهای کاغذی
شوریده ترین پوشش ها
صدایت می کنم
باز هم صدایت می کنم
نوازنده تر دست هایت را به من ببخش
کیمیاگر ِ همه ی الیاف ها
پرده ها را بر کش
پنهانی ات را به من بسپار
بگذار تا باز هم صدایت کنم
ای فریب ِ نخست
بگذار صدایت کنم
ای شادی ِ رویاهای من
فرشاد
خواب ها را با وحشت وهراس گذراندم
و در پس مرداب های نم گرفته رقت آور،
در به در فرورفتگی های تو در توی زالو وار
به آغازین اندیشه ی رخوتناک فراموشی پای نهادم.
و چه اندیشناک
نگاهت را
در پوستینی بی لذت به تفسیر نشستم
و اکنون به کلاغی پیر می مانم که در ورای جنگلی دور به ساختن لانه مشغول است.
هراسناک و شتابنده آخرین نقوش پاییزی را در نوردیدم ؛
تا به تنهایی ِ ملال انگیز غربت رسیدم .
دستانت شاخساران ِ درختان ِ جنگلهای بکر است
لب هایت میوه های نو رس این باغ دلگشا
و پستان هایت آرزوهای به بار نشسته
بکارتت را در گره ِ این ظلمانی ترین آغوش ِ تردید رها کن
اینست راز ِ بودن ِ تو
کشف ِ مکاشفات ِ در هم ریخته
و در اندوه ِ لذتی هراسیدن که می گوید :
« آغوشت را پروایی ست در نوردیده »
تو آخرین پیامبر ِ این شهوانی ترین بهشت ِ برزخی نیستی
تو آن باکره ای که من ترا ،
مادر آب های جاری نمی خوانم .
فرشاد
ابدیت را در گره بازوانت
بازوان ِ به هم دوخته ات
که حلقه در گردن ِ من
با تو بودن را می سازد ؛
نقاشی می کنم .
صدایم را به گوش همه می رسانم :
آرواره های محرک زمان
چرخش تصویری را در مرداب ِ انسانی
بر این صحنه ی مهیج ِ تاریخ
خرد می کند .
بازوانت گریزی است
در این هیاهو ی دهشت زا
آغوشت آرامشی ست برای فرار از سرنوشت
و گیسوانت پناهگاهی ست مطمئن
به وسعت شب های درد و سکوت
کاش زندگی تنها آغوش تو بود .
فرشاد
نگاه و اعتماد تو در کنش چشم های من
تازه گی آسمان پس از بارش را
به رنگین کمانی خفته در پس ابرها
و خورشیدی نهان در دل شبی نزدیک
که در آستان بامدادی خواب آلود
تیره گی شب را نظاره می کند،
به سکوتی ژرف فرا می خواند.
و من در پس هر شعله ی نگاهت
دیوانه وار، هم چون ستاره ای فراموش شده
تابش چشمانت را التماس می کنم.
و تو خواب را تا ابدیت
بر این بازی ِ کودکانه ترجیح می دهی.
فرشاد